Punkt oporu wzgórze 310 - Bobrowniki

 

          Punkt oporu "Bobrowniki" położony jest w zakolu rzeki Brynicy. Uważany jest za najsilniejszy na północnym skrzydle Obszaru Warownego Śląsk. Bobrownickie umocnienia zbudowano na grzbiecie i stokach wzgórza 310 dzięki czemu obrona miała zapewniony dobry wgląd w przedpole. Fortyfikacje te składały się: oprócz przeszkód z umocnień polowych i stałych. Okopy od frontu rozbudowane były w dwie - trzy linie. Na skrzydłach jedna linia przebiegała u stóp wzgórza, druga na skraju stoku i szczytu. Na płaskim szczycie rozmieszczono ciągi okopów i rowów łącznikowych. Komunikację uzupełniały utwardzone drogi.

Dzięki zespołowi budowli hydrotechnicznych możliwe było zalanie znacznej partii terenu, co tworzyło pomiędzy Bobrownikami  i  położonym na południe od nich "punktem oporu wzg.304,7" przeszkodę niemożliwą do przebycia dla broni pancernej. Umocnienia punktu oporu na wzgórzu 310 w Bobrownikach odznaczają się cechami typowymi dla polskiej fortyfikacji tego okresu. Charakterystyczna jest tendencja silnej rozbudowy obiektów przeznaczonych do ognia bocznego oraz powiązanie ich z systemem fortyfikacji polowych.

Najciekawszymi schronami punktu oporu Bobrowniki są tradytory artyleryjskie. Są to schrony bojowe typu ciężkiego przeznaczone dla dwóch dział 75 mm i dwóch ciężkich karabinów maszynowych. Posiadają one jedno wejście na osi założenia i dwa wjazdy dla dział. Wejście zamknięte jest drzwiami, a wjazdy bramami pancernymi, za którymi znajdują się przedsionki i następne drzwi i bramy z blachy. Przez drzwi można dostać się do centralnie położonej izby dowodzenia, skąd szyb prowadzi do kopuły obserwacyjnej ( tradytor południowy ZO 1936 N 40, tradytor północny ZO 1936 N 27). Do pomieszczenia dowodzenia przylegają izby bojowe dział. Każda posiada dwie strzelnice zaopatrzone w pancerne ambrazury, zaopatrzone w strzelnice dla broni ręcznej. W podłogach artyleryjskich izb bojowych ukształtowane są zagłębienia, w których znajdowała się obrotowa podłoga, na którą wprowadzano działo i mocowano je. Na skrzydłach tradytora leżą izby bojowe karabinów maszynowych. Także na skrzydłach umieszczono z jednej strony pomieszczenie załogi, zaś z drugiej maszynownię. Tradytory różnią się kilkoma szczegółami technicznymi. W tradytorze południowym kopułka obserwacyjna (ZO 1936 N 27) i jej szyb są przesunięte w stronę lica ściany zewnętrznej. Dzięki temu szyb otrzymał dodatkowe obetonowanie zabezpieczające w postaci ćwierćkolistego występu na osiowym załamaniu tej ściany, czego w tradytorze północnym nie ma. Kolejna różnica polega na tym, że w tradytorze południowym tylna ściana jest lekko wyłamana na zewnątrz, podczas gdy w północnym ściana ta załamuje się do wewnątrz. Tradytory są jednokondygnacyjne, wykonane z betonu zbrojonego prętami stalowymi o średnicy 1,5 cm. Grubość ściany czołowej wynosi 150 cm, ściany tylnej 100 cm, stropodach wykonano jako stalobetonowy, nadwieszony na konstrukcji z dwuteowników i płaskich blach rozpórkowych. Ściany boczne tradytorów obsypane są ziemią. Dach został odarniowany warstwą ziemi.    Tradytor południowy zachowany jest w dobrym stanie, posiada kopułę obserwacyjną wz.34 (ZO.1936 N40), pancerze strzelnic, zamknięcia strzelnic artyleryjskich, w kopule obserwacyjnej zachowane rury głosowe. Za tradytorem znajduje się dobrze zachowane polowe stanowisko armaty. Tradytor północny zachowany jest w dobrym stanie, posiada kopułę obserwacyjną wz.34 (ZO 1936 N27) z rurami głosowymi, pancerze, zamknięcia strzelnic artyleryjskich, pancerne wrota wjazdowe. W izbie bojowej zachowała się obrotowa podłoga dla dział 75mm. Wejście do tradytora jest utrudnione przez zwały śmieci i popiołu.

tradytor artyleryjski 75 mm kopuła na ckm.  

Widok obecny schronów po. Bobrowniki